Imperium - B. V. Larson.pdf

(1451 KB) Pobierz

Tytuł oryginału:

Star Force Series #6. Empire

Projekt okładki: Tomasz Maroński

Redakcja: Rafał Dębski

Korekta: Agnieszka Pawlikowska

Skład i łamanie: Ewa Jurecka

Opracowanie wersji elektronicznej:

Utwór niniejszy jest dziełem ficyjnym i stanowi produkt wyobraźni

Autora. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest

przypadkowe.

Wydawca:

Drageus Publishing House Sp. z o.o.

ul. Kopernika 5/L6

00-367 Warszawa

e-mail:

drageus@drageus.com

www.drageus.com

ISBN EPUB: 978-83-65661-40-1

ISBN MOBI: 978-83-65661-41-8

Stałem na mostku stacji bojowej i wpatrywałem się w sferę pełną

fotoreaktywnych nanitów. Nazywaliśmy ten system obrazowania

trójwymiarowego „holotankiem". Trochę zajęło przyzwyczajenie się

do niego, ale na pewno lepiej przedstawiał bitwy kosmiczne niż

nasze dawne stoły z ekranami. Podstawę jednostki otaczały konsole

z płaskimi ekranami dotykowymi.

Położyłem palce na konsoli i obraz w holotanku zmienił się,

pokazując dane z całego układu Edenu.

Podobnie jak w innych układach gwiezdnych, i tutaj znajdowały

się dwa pierścienie. Były to masywne, zbudowane przez obcych

portale międzygwiezdne. Większość z nich została zlokalizowana

w przestrzeni kosmicznej, na stałych orbitach. Miały całe kilometry

średnicy i z tego, co było nam wiadomo, zbudowano je z materii

gwiezdnej. Okręt przelatujący przez pierścień natychmiast przenosił

się w inne miejsce, zwykle w innym układzie gwiezdnym.

Nie wiedzieliśmy, kto stworzył te niesamowite struktury, ale

stanowiły one jedyną dostępną metodę podróży międzygwiezdnych.

Nasze okręty nie były dość szybkie, by pokonywać takie

przestrzenie. Zajęłoby im to wiele lat.

Pierścienie łączyły ze sobą długi łańcuch układów. Jedno z jego

ogniw stanowiła Ziemia, kolejne – Bellatrix. Po tej stronie łańcucha

odkryliśmy poza Edenem tylko jeden układ, który nazwałem Thor.

Łącznie odwiedziliśmy ich sześć.

Stacja bojowa, na której pokładzie się znajdowałem, była jedyna

w swoim rodzaju. Zbudowałem ją bardzo blisko jednego

z pierścieni, aby ochronić układ Edenu przed inwazją. Jak zamek na

przełęczy, strzegła go przed intruzami, skupiając wszystkie siły

obronne na jednym małym punkcie wejścia. Zarówno stacja, jak

i pierścień orbitowały wokół Helu – najzimniejszej, najdalszej od

słońca planety w układzie. Po drugiej stronie znajdował się układ

Thora, zamieszkany przez niezbyt przyjazny gatunek Skorupiaków.

Nie wiedzieliśmy, dokąd dalej prowadzi łańcuch. Podejrzewałem, że

1 łaizdzoR

połączonych nim gwiazd jest o wiele więcej, a wokół każdej orbitują

obce światy.

Holotank rutynowo pokazywał lokalną sytuację taktyczną. Znów

przełączyłem konsole, zmieniając obraz. Pojawiły się zielone

światełka lecące przez kosmos. Symbolizowały moje okręty,

rozrzucone wokół gwiazdy Edenu. Większości z nich kazałem

pilnować drugiego pierścienia, który pośrednio prowadził do Ziemi.

Nie potrzebowałem okrętów tutaj, przy pierścieniu połączonym

z Thorem. Wystarczyła stacja bojowa, której zbudowanie wymagało

sporego wysiłku. Nie została jeszcze ukończona i nie miałem dość

ludzi, by ją w pełni obsadzić, ale już stanowiła fortyfikację. Nikt nie

mógł przelecieć przez portal, nie mając do czynienia z tym

pogranicznym monstrum.

Spędziłem godzinę na czytaniu raportów i określaniu tras patroli.

Nie działo się nic szczególnego. Opuściłem centrum dowodzenia,

szedłem długimi, niosącymi pogłos korytarzami. Stacja bojowa była

wielkości drapacza chmur i jeżyła się od broni. Niepokoiło mnie

trochę, że być może wpakowałem zbyt wiele zasobów w ten fort

i zaniedbałem flotę. To była elementarna luka w mojej strategii.

Wystarczy spytać każdego dowódcę wojennego, a ten odpowie, że

potrzebne są floty, nie tylko forty. Fortyfikacje były tanie i potężne,

ale nie mogły ruszyć naprzeciw wroga. Jeśli Ziemia zostanie

zaatakowana, a Crow będzie błagał mnie o pomoc, ta monstrualna

stacja kosmiczna może okazać się kolosalnym marnotrawstwem.

Jeśli okaże się, że zbudowałem ją w złym miejscu, nie uratuje ani

jednego ludzkiego życia.

Podszedłem do wielkiego okna obserwacyjnego po słonecznej

stronie. Odsunięto osłony i widziałem gwiazdy gołym okiem.

Wpatrywałem się w surowe piękno przestrzeni kosmicznej. Poza

stacją widać było tysiące świetlnych punkcików. Tak daleko od

słońca klasy G gwiazdy świeciły intensywnie na tle absolutnej

czerni.

Buty stukały o metalową podłogę. Podszedłem do wielkiego okna.

Stała tam Sandra, niemal przyciśnięta do mroźnej kwarcowej

powierzchni. Przypominała mi domowego kota, wyglądającego

przez okno na świat.

– Wiedziałem, że cię tu znajdę.

Plik z chomika:

LUPO_3L

Imperium - B. V. Larson.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: